صحيح است اگر چه به سبب تأخير گناه كرده است . و احتياط مؤكد آنست كه آن را قضاء هم بنمايد
( 1 )
مسألهء 13 - اگر در اندازهء وقت باقيمانده شك كند
[ كه مثلا 3 دقيقه است يا 5 دقيقه ] و لذا ترديد پيدا كند كه آيا وقت تنگ است تا تيمم نمايد يا وسعت دارد كه وضو يا غسل كند ، بايد تيمم نمايد و همچنين اگر اندازهء وقت باقيمانده را و لو تقريبا بداند ( كه مثلا 3 دقيقه است ) و ليكن شك كند كه آيا اين اندازه وقت براى طهارت به آب ( غسل يا وضو ) كفايت مىكند يا نه ؟ بايد تيمم كرده نماز بخواند .
( 2 )
مسألهء 14 - اگر امر داير شد بين خواندن تمام نماز در وقت ، با تيمم ، و خواندن يك ركعت آن در وقت ، با وضو
، بنابر اقوا بايد با تيمم نماز بخواند ولى قضاى آن با طهارت به آب ( غسل يا وضو ) احتياطى است كه تركش سزاوار نيست .
( 3 )
مسألهء 15 - با تيممى كه در اثر ضيق وقت با داشتن آب ، نموده
چيز ديگرى جز نمازى كه وقتش تنگ شده است مجاز نمىشود پس براى نماز ديگرى اگر چه در وقتش آب را از دست بدهد اثرى ندارد ، اما اگر در اثناى نماز اول فاقد آب شود بعيد نيست كه تيممش براى نماز ديگر هم كفايت كند ، و احتياط واجب آنست كه ساير اعمال ( كه مشروط به طهارت مىباشند ) غير از همان نماز را با اين تيمم انجام ندهد حتى اگر در اثناى نماز باشد ، پس مس نوشتهء قرآن بنابر احتياط واجب جايز نيست .
( 4 )
مسألهء 16 - در منتقل شدن ( از وظيفهء طهارت به آب ) به وظيفهء تيمم فرقى نيست بين آنكه اصلا آب نداشته باشد يا آنكه مقدارى داشته باشد
كه به تمام اعضاء نمىرسد بلكه به بعضى مىرسد . و اگر بتواند چيزى را با همين مقدار آب ممزوج كند بطورى كه از مطلق بودن خارج نشود و براى طهارت هم كفايت كند بنابر احتياط ، واجب است ممزوج نمايد .
( 5 )
مسألهء 17 - كسى كه وظيفهاش تيمم است اگر مخالفت كرده وضو بگيرد يا غسل نمايد
بنابر احتياط واجب ، طهارتش باطل است ، اگر چه در اين مسأله تفصيل است . پس چنانچه در ضيق وقت وضو يا غسل را به نيت آنكه با طهارت باشد يا به نيت ديگرى ( غير نمازى كه وقتش تنگ شده ، مانند قرآن خواندن ) انجام داده باشد ، صحيح است . همچنين طهارت ( غسل يا وضو ) صحيح است در جايى كه مخالفت كند و مالى را پرداخت آن براى آب ، مضر به حالش است بپردازد يا آنكه متحمل منت يا خفت شده و يا در تحصيل آب به خطر بيفتد و همچنين است موارد مشابهى كه خود طهارت ممنوع نشده بلكه از مقدمات آن منع شده است .
اما اگر خود طهارت موجب ضرر يا حرج باشد ظاهر آنست كه باطل است ولى اگر ضرر يا حرج بر ديگرى باشد و مخالفت كرده تحصيل طهارت نمايد بعيد نيست كه طهارتش صحيح باشد .
( 6 )