176 . باب در بيان مؤلّفة قلوبهم 183
177 . باب در ذكر منافقان و گمراهان و شيطان ، و دخول ايشان در دعوت 187
178 . باب در شرح قول خداى تعالى : «
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى حَرْفٍ »
187
179 . باب نادر 191
180 . باب 195
181 . باب در بيان ثبوت ايمان ، و آنكه آيا جائز است كه خدا آن را نقل كند ؟ 195
182 . باب در بيان مُعارين 197
183 . باب در بيان نشانهء آنكه ايمان به عاريه به او داده شده است 201
184 . باب در بيان غفلت و فراموشى دل 203
185 . باب در بيان تيرگى دل منافق ، اگرچه زبان به او داده شده باشد و بيان روشنى دل مؤمن ، و هر چند كه زبانش از بيان طلب نارسا باشد 207
186 . باب در بيان تنقّل احوال دل 209
187 . باب در بيان وسوسه و حديث نفس 211
188 . باب در بيان اعتراف و اقرار به گناهان و پشيمان شدن بر آنها 215
189 . باب در بيان پوشيدن گناهان 217
190 . باب در بيان كسى كه قصد ثواب يا گناه مىكند 219
191 . باب در بيان توبه 223
192 . باب در بيان آمرزش طلبيدن از گناهان 233
193 . باب در بيان عطا كردن خداى عز و جل وقت توبه را به آدم عليه السلام 237
194 . باب لمم 241
195 . باب در بيان اينكه گناهان بر سه قسم است 243
196 . باب در بيان تعجيل عقوبت گناه 247
197 . باب در بيان اقسام عقوبت گناهان 253
198 . باب نادر 255
199 . باب نادر 257
200 . باب در بيان اينكه خدا به واسطهء عامل ، عذاب را از غير عامل دفع مىكند 259
201 . باب در بيان اينكه ترك گناه ، از طلب كردن توبه آسانتر است 261