يك ختم را از براى رسول خدا صلى الله عليه و آله قرار دادهام ، و ديگرى را از براى على - صلوات اللَّه عليه - ، و ديگرى را از براى حضرت فاطمه - عليهاالسّلام - . بعد از آن ، امامان عليهم السلام ، كه از براى هر يك از ايشان ختمى را قرار دادهام ، تا آنكه به تو منتهى شدهام . پس يك ختم را از براى تو قرار دادهام ، از آن زمان كه در اين حال گرديدهام ؛ يعنى از اوّل تكليف يا معرفت ، تا حال ، پيوسته چنين كردهام ؛ پس از براى من به واسطهء آن عمل ، چه ثواب است ؟ حضرت فرمود كه : « از برايت به اين عمل ، آن است كه در روز قيامت ، با ايشان باشى » . گفتم : اللَّه اكبر ! پس از براى من به اين عمل ، چنين ثوابى خواهد بود ؟ حضرت سه مرتبه فرمود : « آرى » .
3542 / 5 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از على بن حكم ، از على بن ابى حمزه روايت كرده است كه گفت : ابو بصير از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال نمود و من حاضر بودم .
پس به آن حضرت عرض كرد كه : فداى تو گردم ! آيا قرآن را در يك شب بخوانم ؟ فرمود :
« نه » . عرض كرد : در دو شب ؟ فرمود : « نه » . تا آنكه به شش شب رسيد . پس حضرت به دست خويش اشاره فرمود ، و فرمود : « بلى » .
بعد از آن ، حضرت صادق عليه السلام فرمود كه : « اى ابامحمد ! به درستى كه آنكه پيش از شما بوده از اصحاب محمد صلى الله عليه و آله ، چنان بوده كه در يك ماه يا كمتر قرآن را مىخواند . به درستى كه قرآن نبايد به شتاب خوانده شود ، و ليكن بايد به ترتيل خوانده شود ، ترتيلى درست ، و چون به آيهاى بگذرى كه ذكر آتش در آن باشد ، در نزد آن مىايستى ، و از آتش به خدا پناه مىبرى » .
پس ابوبصير عرض كرد كه : در ماه مبارك رمضان قرآن را در يك شب بخوانم ؟ فرمود :
« نه » . عرض كرد : در دو شب ؟ فرمود : « نه » . عرض كرد : در سه شب ؟ فرمود كه : « ها » و به دست خويش اشاره فرمود ، و فرمود : « آرى ، ماه مبارك رمضان ، چيزى از ماهها به آن شباهت ندارد . آن را حقّ و حرمتى عظيم است . در آن نماز بسيار بكن ، آنچه توانى » ( يا مادامى كه استطاعت داشته باشى ) « 1 » .
هامش
( 1 ) . مترجم گويد كه : حق ، در اين مقام اين است كه قارى را جايز است كه هر قدر از قرآن را كه خواهد ، بخواند ، و يك روز و دو روز بيشتر ، كمتر ، در ختم آن معتبر نيست ، و به شرطى كه آن قدر تند نخواند كه حروفش در يكديگر گم شود . و ماه مبارك رمضان و غير آن ، در باب جواز بسيارى و كمى خواندن آن فرقى ندارد ، و ليكن چون تفكّر و تدبّر در آن در وقت خواندن مستحبّ است ، و انسان در اكثر اوقات ، اوقاتش مستغرق مشاغل دنيوى است ، و حواس ظاهر و باطنش مصروف آن است ، لهذا او را ميسّر نمىشود كه كلام اللَّه را با آداب مقرّره بسيار تلاوت نمايد ، و ليكن در ماه مبارك رمضان ، فىالجمله فراغبالى دارد ، و هر كسى درخور خويش ، حالى دارد ، و علّت منع خواندن آن در يك شب در غير ماه مبارك ، و جواز اين امر در آن ، همين است . ( مترجم )