1154 / 67 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از محمد بن اسماعيل ، از حنان ، از سالم حنّاط روايت كرده است كه گفت : سؤال كردم از امام محمد باقر عليه السلام از قول خداى تعالى :
« فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ * فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ »
« 1 » ، يعنى : « پس بيرون كرديم ( و مراد ، آن است كه اراده نموديم كه بيرون كنيم ) هر كه را كه در آن ده بود از مؤمنان ، پس نيافتيم در آن ، غير از اهل يك خانه از مسلمانان » ، و حضرت باقر عليه السلام فرمود كه : « آل محمدند كه غير از ايشان مؤمنى در مدينه باقى نماند » .
1155 / 68 . حسين بن محمد ، از معلّى بن محمد ، از محمد بن جمهور ، از اسماعيل بن سهل ، از قاسم بن عروه ، از ابو السَفاتِج ، از زراره ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى :
« فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ قِيلَ هذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ »
« 2 » ، كه آن حضرت فرمود كه : « اين آيه ، در شأن امير المؤمنين عليه السلام و اصحاب آن حضرت - كه كردند آنچه كردند - نازل شد . امير المؤمنين عليه السلام را مىبينند در جايى كه ايشان را از همهء جاىها بيشتر در غبطه اندازد ( و آن را از هر جايى بيشتر خواسته باشند ، يعنى : در بهترين مكانها ) ، پس روهاى ايشان ناخوش شود و با ايشان گفته شود كه : اينك آن كسى است كه بوديد پيوسته كه به او خويش را مىخوانديد و آنكه نام او را به خود بستيد ، و خود را امير المؤمنين نام كرديد » .
و ترجمهء آيه اين است كه : « پس آن هنگام كه ببينند او را در حالتى كه نزديك باشد زشت گردانيده شود و تيره و تار گردد روىهاى آنان كه كافر شدند ، و گفته شود كه : اين است آنكه بوديد كه به آن خود را مىخوانديد و دعوى مىكرديد » .
1156 / 69 . محمد بن يحيى ، از سَلَمة بن خطّاب ، از على بن حسّان ، از عبدالرحمان بن كثير ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خدا :
« وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ »
« 3 » ، كه ترجمهء آن اين است كه : « سوگند به گواهى دهنده و گواهى داده شده » . كه آن حضرت فرمود كه : « مراد از اين دو ، پيغمبر صلى الله عليه و آله و امير المؤمنين عليه السلام است » .
1157 / 70 . حسين بن محمد ، از معلّى بن محمد ، از وشّاء ، از احمد بن عمر حلّال روايت كرده است كه گفت : سؤال كردم از حضرت امام موسى كاظم عليه السلام از قول خداى تعالى :
« فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ »
« 4 » ، يعنى : « پس آواز دهد آواز دهندهاى در ميان بهشتيان
هامش
( 1 ) . ذاريات ، 35 - 36 .
( 2 ) . ملك ، 28 .
( 3 ) . بروج ، 3 .
( 4 ) . اعراف ، 44 .