مقصود :
اكنون خداوند به بيان حال دو گروه نيك و بد در روز قيامت پرداخته ، مىفرمايد : فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ : دو بار نفخ صور مىشود : نفخ مرگ و نفخ حيات . ابن عباس گويد : يعنى وقتى نفخ مرگ مىشود ، ميان آنها خويشاوندى وجود ندارد . ابن مسعود ميگويد : يعنى وقتى نفخ حيات - در روز قيامت - مىشود : ميان آنها خويشاوندى نيست . مقصود از نبودن خويشاوندى اين است كه كسى نميتواند نسبت بخويشاوندان خود عاطفه و محبتى نشان دهد با اينكه يكديگر را مىشناسند . لكن بواسطهء گرفتارى زياد به يكديگر توجه نميكنند . حسن گويد : صور جمع صورت است . يعنى هنگامى كه ارواح در كالبدها دميده مىشوند و مردگان زنده ميگردند ، رابطههاى خويشاوندى را اثرى نيست . اينكه مىگويد : خويشاوندى وجود ندارد ، بخاطر اين است كه : خويشاوندى براى كمك و دفع زيان است . هنگامى كه اين فايده بر خويشاوندى مترتب نشود ، مثل اين است كه بطور كلى خويشاوندى وجود ندارد . نظير اين آيه است : « يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ » ( روزى كه انسان از برادر و مادر و پدر فرار مىكند : عبس 34 و 35 ) . برخى گويند : منظور اين است كه در آن وقت كسى افتخار به خويشاوندى نميكند . حال آنكه در دنيا افتخار ميكرد . پس بايد در جمله ، محذوفى اعتبار شود . در حقيقت در آنجا برترى به عمل است نه به خويشاوندى . پيامبر خدا فرمود : هر حسب و نسبى در روز قيامت منقطع است ، جز حسب و نسب من « 1 » .