[ سوره النور ( 24 ) : آيات 39 تا 40 ]
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَ وَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسابَهُ وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ ( 39 ) أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ ( 40 )
ترجمه :
آنان كه كافر شدند ، اعمال ايشان مانند سرابى است در بيابانها كه تشنه آن را آب پنداشته ، همين كه نزد آن آمد ، چيزى نمىيابد و خداوند را نزد آن مىيابد و حسابش را تمامى مىرسد و حساب خدا سريع است . يا مانند ظلماتى است در دريايى مواج كه موجى روى موجى آن را پوشيده و بر موج ابرى است . ظلمتها بر يكديگر .
هنگامى كه دست خود را بيرون آورد ، نزديك است كه آن را نبيند و هر كه خدا برايش نورى قرار نداد ، نورى ندارد .