مقصود :
وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ : اى محمد ، با صبر و شكيبايى قرين و همدم كسانى باش كه همواره مشغول نمازند و صبح و شام خداى را مىخوانند و شغل ديگرى ندارند . اينان روز را با دعا شروع و ختم ميكنند . يُرِيدُونَ وَجْهَهُ : از اين كار خشنودى خدا را مىخواهند . بقولى يعنى : مقصود آنها از اين كار ، تعظيم خداوند و تقرب به اوست . نه ريا و تظاهر . وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا : چشمان تو از آنها برداشته نشود و توجه باهل دنيا نداشته باشد . در حالى كه مقصود از اين كار ، همنشينى ثروتمندان - و اشراف باشد . پيامبر اشتياق زيادى داشت كه سران مشركين ايمان بياورند ، زيرا با ايمان آوردن آنها ممكن بود تابعان آنها نيز ايمان آورند . او ميلى به دنيا و اهل آن نداشت . گاه گاهى با رؤساء ملايمت مىكرد به اميد اينكه ايمان آورند . در اين آيه به او دستور داده شد كه از آنها رويگردان باشد و به فقراى مؤمنين روى آورد و چشم خود را از آنها برندارد و فكر مجالست اشراف را از سر بدر كند . وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا : در اينباره اقوالى است : 1 - از كسانى كه دلشان را در معرض غفلت قرار دادهايم و پيرو هواى نفس هستند : پيروى مكن . اين آيه ، نظير آيهء : فَلَمَّا زاغُوا أَزاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ است .