لكن در مورد ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ به صورت اضافه ، در ميان برخى از عرب ، معمول است . ابو على مىگويد : اضافهء اين عدد ، هم بمفرد جايز است مثل « ثلاثمائة رجل » و هم به جمع ، مثل :
مقصود :
اكنون خداوند ، در بارهء مدت خواب اصحاب كهف ، مىفرمايد : وَ لَبِثُوا فِي كَهْفِهِمْ ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ وَ ازْدَادُوا تِسْعاً : اصحاب كهف ، از روزى كه قدم به داخل غار گذاشتند ، تا وقتى كه خداوند آنها را بيدار و مردم را از حال ايشان آگاه كرد ، سيصد و نه سال ، در غار خوابيدند . در اينجا براى « تسع » تميز نياورده ، زيرا با ذكر « سنين » نيازى به تكرار آن نيست . مثل « عندى مائة درهم و خمس » . قُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما لَبِثُوا : اگر اهل كتاب ، در اينباره با تو بحث كردند ، بگو : خداوند به مدت درنگ ايشان در غار ، داناتر است . علت اين است كه نصاراى نجران گفتند : ما سيصد سال را شناختهايم ، لكن از نه سال خبرى نداريم .