اعراب :
مقصود :
اكنون بشرح قصهء ابراهيم خليل ( ع ) پرداخته ، مىفرمايد : وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِبْراهِيمَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا : در قرآن كريم ، ابراهيم را كه پيامبرى بود تصديق كنندهء امور دين ، ياد كن . اين معنى از ابو على جبائى است . ابو مسلم گويد : يعنى مردى بود بسيار راستگو . . . إِذْ قالَ لِأَبِيهِ يا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ ما لا يَسْمَعُ وَ لا يُبْصِرُ وَ لا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئاً : ابراهيم به آزر گفت : پدر ، چرا كسى را مىپرستى كه چيزى نمىشنود و عبادت كنندگان خود را نمىبيند و در امور زندگى اين جهان براى تو نفعى ندارد و سود و زيانى به تو نمىرساند . ؟ ! يا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ ما لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِراطاً سَوِيًّا : تاء « ابت » به منظور مبالغه است . يعنى : پدر ، من نسبت بمقام خداوند داراى معرفتى