قرائت :
مقصود :
اكنون خداوند پيامبر خود را امر مىكند كه مردم را دعوت به حق كند . مىفرمايد : ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ : مردم را بوسيلهء قرآن ، بدين خداوند دعوت كن ، زيرا دين ، يگانه راه رسيدن بخشنودى خداوند است . در اينجا قرآن را حكمت ناميده است ، زيرا بمنزلهء سدى است در برابر فساد و امور ناپسند . برخى گويند : حكمت ، يعنى شناسايى نيك و بد و صلاح و فساد كارها ، زيرا از بركت شناسايى است كه از فساد جلوگيرى مىشود و مردم به راه صواب و راستى و كارها و گفتارهاى نيكو و پسنديده ، راه مىيابند . وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ : همچنين مردم را از راه موعظهء نيكو به راه خدا دعوت كن . موعظهء نيكو يعنى ترغيب و تشويق مردم به ترك زشتيها و به انجام كارهاى پسنديده . بطورى كه زشتىها در نظر آنها تنفر آور و نيكىها در نظر آنها لذتبخش جلوه كند . واعظ نيكو سخن ، دلهاى مردم را نرم مىكند و بذر خشوع و خضوع را در دلهاى مردم مىافشاند . ابن عباس گويد : حكمت يعنى نبوت و موعظهء حسنه ، موعظههاى قرآنى است . وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ : و بوسيلهء قرآن كه بهترين دليلهاست ، با آنها