حسن گويد : يعنى از نعمتهاى دنيا مردم نيك و بد را برخوردار خواهيم كرد . بنا بر اين مقصود اين است كه : در اين دنيا نعمتهاى خود را در دسترس افراد مؤمن و كافر قرار مىدهيم ، اما در عالم آخرت ، فقط مردم متقى از نعمتهاى ما بهرهمند مىشوند . وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً : آرى ، بخشش پروردگارت از كافر - بخاطر اينكه كافر است - و از فاسق - بخاطر اينكه فاسق است - منع نمىشود . پرسش : آيا جايز است كه انسان از عمل خود ، هم دنيا را بخواهد و هم آخرت را ؟ پاسخ : بله ، جايز است ، به شرطى كه دنيا را تابع آخرت قرار دهد . مثل اينكه سرباز مجاهد ، هدفش زنده كردن دين باشد و در ضمن غنيمتهاى جنگى را هم تابع اين هدف قرار دهد . انْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ : اى محمد ، بنگر كه چگونه بعضى را بر بعضى برترى بخشيدهايم . گروهى را غنى و گروهى را فقير ساختهايم . گروهى را ارباب و گروهى را برده ، قرار دادهايم . گروهى را تندرست و گروهى را بيمار گردانيدهايم . همهء اينها تابع مصلحت مىباشند . وَ لَلْآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَكْبَرُ تَفْضِيلًا : درجات و مراتب آخرت ، عاليتر و برتر است . لكن درجات و مراتب آخرت ، تابع اعمال انسان است ، بنا بر اين سزاوار است كه رغبت مردم و كوشش آنها براى آخرت بيشتر باشد . در روايت است كه : - ما بين عاليترين درجات بهشت و پايينترين درجات آن ، به اندازهء فاصلهء ميان زمين تا آسمان است .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ١٤ — صفحة 114
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص١١٤
از اين آيه ، بر مىآيد كه : طاعت خداوند باعث افزايش روزى دنيا نمىشود ،