پرش به محتوای اصلی

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۱۰ — صفحه 238

پدیدآورندگان:

ص۲۳۸

بيان آيه 49 تا 51

قرائت :

يتوفى : ابن عامر به دو تاء و ديگران بياء و تاء قرائت كرده‌اند . اين فعل اسناد بملائكه داده شده و تأنيث ملائكه غير حقيقى است .

اعراب :

إِذْ يَقُولُ : عامل « اذ » ممكن است مبتداى محذوف باشد . يعنى « ذلك اذ » يا « اذكر » محذوف باشد . وَ لَوْ تَرى : جواب « لو » محذوف است . حذف جواب ، احتمال وجوهى مىدهد و ابلغ است ، بِما قَدَّمَتْ : خبر براى « ذلك » يا منصوب به « جزاءكم » محذوف . وَ أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ : تقدير آن « بان اللَّه » يا خبر است براى مبتداى محذوف .

مقصود :

إِذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ : منافق كسى است كه قلباً كافر و ظاهراً مؤمن باشد . وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ : كسانى كه در دلهايشان مرض است ، آنهايى هستند كه ظاهراً اظهار اسلام مىكنند و باطناً در بارهء آن ترديد دارند . برخى گفته‌اند : چند جوان از قريش بودند كه در مكه اسلام آوردند و پدرانشان آنها را بزندان افكندند . اينان عبارتند از قيس بن وليد بن مغيره و على بن امية بن خلف و عاص بن منبه و حارث بن زمعه و أبو قيس بن فاكهة بن مغيره . در جنگ بدر ، همين كه چشمشان بعدهء قليل مسلمين افتاد ، گفتند : غَرَّ هؤُلاءِ دِينُهُمْ : اينان مغرور دين خود شده‌اند و بدون توجه به جمعيت انبوه مشركين ، فريب پيامبر خود خورده ، بجنگ آمده‌اند . سپس خداوند بيان