إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ : من براى مردم مؤمن ترساننده از عذاب و بشارت دهنده به ثوابم . علت اينكه فقط مردم مؤمن را مىگويد ، اين است كه آنها فقط از بشارت و تهديد او استفاده مىكنند و گرنه او براى تمام مردم ، انجام وظيفه مىكند . اينكه مىگويد : « إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ » دليل است بر بطلان قول جبريان ، زيرا اگر همهء كارها مخلوق خدا بود ، استثناى از آن صحيح نبود ، به نظر جبريان ، هيچكس مالك چيزى نيست ولى در اين آيه مىگويد : آنچه را بخواهد من مالك هستم . و اينكه مىگويد : « وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ » دليل است بر اينكه قدرت ، قبل از فعل است ، زيرا اگر همراه فعل بود ، نمىتوانست بوقت علم غيب ، طلب خير كثير كند .
نظم آيه :
ابو مسلم گويد : چون در آيهء پيش بيان كرد كه پيامبر خدا غيب نمىداند ، در اينجا بيان كرد كه علم غيب ، مخصوص كسى است كه مالك سود و زيان است . يعنى خدا .
برخى گويند : اين آيه نيز در جواب سؤال ايشان است . يعنى : من كه مالك سود و زيان خود نيستم ، چگونه علم غيب دارم ؟ !