شير و بول شتران استفاده كردند و حالشان بهتر شد ، به شبانان حمله ور شدند و شتران بيغما بردند و از اسلام مرتد شدند . پيامبر آنها را گرفت . دست و پايشان را بريد و چشمشان را بيرون آورد . اكثر مفسران گويند : آيه دربارهء راهزنان نازل شده است .
عموم فقها همين نظر را برگزيدهاند .
مقصود
در آيهء پيش خداوند به مسألهء آدمكشى اشاره كرد ، بدنبال آن دربارهء راهزنان و حكم ايشان فرمود :
- إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ :
كسانى كه با اولياى خدا مىجنگند . نظير
« إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ »
( احزاب 57 : آنان كه دوستان خدا را مىآزارند . )
وَ رَسُولَهُ
: و با رسول خدا جنگ ميكنند .
وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً :
و در روى زمين فساد ميكنند . از اهل بيت روايت است كه : « محارب » كسى است كه سلاح بردارد و در شهر يا خارج شهر ، در راهها ايجاد ناامنى كند ، زيرا دزد مسلح ، چه در شهر باشد و چه در غير شهر ، تفاوتى ندارد .
مذهب شافعى و اوزاعى و مالك ، نيز همين است : ابو حنيفه و اصحابش گويند : « محارب » كسى است كه : در بيرون شهر راهزنى كند . از عطاء خراسانى نيز همين طور روايت شده است .
زجاج گويد : مقصود اين است كه جزاى آنهايى كه با خدا و رسول بجنگند و در زمين فساد كنند ، فقط همين است كه خدا فرمود : زيرا هر گاه كسى بگويد :
جزاى تو دينارى است ، ممكن است چيز ديگرى هم باشد و هر گاه بگويد : جزاى تو تنها دينارى است ، يعنى غير از دينار چيز ديگرى نيست .
أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ
: تنها جزاى آنان ، كشتن يا بدار آويختن يا بريدن دستها و پاهاست . امام باقر ع و امام صادق ع مىفرمايند : جزاى محارب ، باندازهء استحقاق اوست . اگر آدمكشى كرده ، بايد كشته شود . اگر علاوه بر اين مال مردم را هم برده ، بايد كشته و بدار آويخته شود و اگر تنها مال مردم را