بسم الله الرحمن الرحيم
موضوع بحث ما درسهايى از نهج البلاغه بود ; در درس قبل گفته شد كه اصطلاحاً دو نبوّت داريم : نبوّت عامّه و نبوّت خاصّه .
نبوّت عامّه و نبوّت خاصّه
معناى نبوّت عامّه اصل مسأله پيامبرى است ، و اين كه لازم است از طرف خداى تبارك و تعالى شخصيت هايى به عنوان پيامبر فرستاده شوند كه راهنماى بشر باشند . راههاى اِثبات نبوّت عامّه در درسهاى گذشته بيان شد .
بعد از آن كه ما اصل نبوّت را قبول كرديم ، اكنون در مورد زمان خودمان يعنى پيامبرى حضرت محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) و راههايى را كه براى اثبات نبوّت آن حضرت هست بحث مىكنيم ، البته در درس گذشته راجع به نبوّت خاصه پيامبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) اجمالا صحبتى شد ، اما تفصيل بيشتر را در اين جلسه خواهيم آورد .
راههاى اثبات نبوّت خاصّه
1 - پيامبران پيشين كه نبوّتشان براى ما محرز است خبر داده باشند . كسانى كه حضرت موسى ( عليه السلام ) و حضرت عيسى ( عليه السلام ) را قبول دارند ، اگر در كتابهايشان صفات و خصوصيات پيامبراكرم ( صلى الله عليه وآله و سلم ) ذكر شده باشد و آن صفات بر شخص پيامبراكرم ( صلى الله عليه وآله و سلم ) تطبيق شود ، براى آن گونه افراد حجّت مىشود .