ادبيات
در صدر اسلام ادبيات رواجى نداشت زيرا عربها بكشورگشائى و تنظيم امور دولت خود اشتغال داشتند و پس از آن نيز به جنگهاى داخلى سرگرم بودند . در اين عصر ادبيات عرب وضع زمان جاهليت را حفظ كرده بود و ادب از حدود شعر تجاوز نميكرد و شعر پارهاى مظاهر نفوذ اسلام را نمايش ميداد بعضى از خاورشناسان گمان كردهاند كه اسلام اهميت شعر را كاست تا اهميت قرآن را از ميان نبرد . ولى اين گمان بىاساس است زيرا قرآن شعر نيست و نميتوان آن را نمونهء شعر بشمار آورد . اگر قرآن اهميت بعضى شاعران را كاست براى اين بود كه آنها دشمنان اصلاحات و طرفداران هرج و مرج بودند خداوند درباره اينان ميگويد : " وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ . أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ وَ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ ما لا يَفْعَلُونَ . « 1 » يعنى : و شاعران ، گمراهان پيروى آنها ميكنند . مگر نمىبينى كه در هر وادى سرگردانند