آن كم است . « 1 » شريح در نهاية الاتقان مىگويد : بعضى از عربها تاء را به طاء تبديل كرده ، سپس طاء اول را در آن ادغام مىكنند و مىگويند . ( احطّ ) و ( فرّطّ ) ، اين در كلام مردم جايز است ، ولى در كلام خداوند ( قرآن ) جايز نيست . « 2 » اگر طاء مشدّد باشد آشكار ادا كردن آن لازم است ، مانند : اطَّيَّرْنا ( نمل ، آيهء 47 ) ، أَنْ يَطَّوَّفَ ( بقره ، آيهء 158 ) و الّا زبان در تلفظ آن به رخوت مىگرايد .
ظاء
« 3 » پيشتر گفته شد كه مخرج ظاء همان مخرج ذال و ثاء است ؛ يعنى دهمين مخرج . ظاء حرفى است مجهور و داراى صفت رخوت ، اطباق و استعلا « 4 » و سخن دربارهء تفخيم آن گذشت . اگر ظاء ساكن باشد و بعد از آن تاء بيايد ، اظهار آن واجب است تا به ادغام نزديك نشود ؛ « 5 » مانند أَ وَعَظْتَ ( شعراء ، آيهء 136 ) كه فقط همين يك مورد در قرآن كريم آمده است . مكّى مىگويد : در اظهار ظاء هيچ اختلافى بين قرّاء نيست . « 6 » دانى در التحديد دربارهء ادغام ظاء در تاء مىگويد : از ابو عمرو و كسائى مطلبى آمده كه تلفظ و تلاوت به