فصل سوم حقّ ملاقات با نزديكان و غير آنان
قاضى نعمان مصرى در دعائم الاسلام تنها كسى است كه روايتى از امير المؤمنين دربارهء شخصى زندانى به نام ابن هرمه آورده است . در آن روايت اشاره دارد هركس خواست با او ملاقات كند يا براى او چيزى خوردنى ، آشاميدنى و پوشيدنى بياورد ، مانع نشوند ؛ امّا اگر كسى خواست به او لجاجت و خصومت تلقين كند به وى اجازهء ملاقات ندهند .
برخى از معاصران شيعى و كاشانى از اهل سنّت در بدائع الصنائع به اين مسأله تصريح كردهاند ؛ ولى سرخسى مخالفت كرده است .
روايات و آرا
1 . كتاب علي إلى رفاعة حول ابن هرمة المسجون : و لا تحل بينه و بين من يأتيه بمطعم أو مشرب ، أو ملبس أو مفرش ، و لا تدع أحدا يدخل إليه ممّن يلقّنه اللدد ؛ « 1 »
نامهء حضرت على به رفاعه دربارهء ابن هرمهء زندانى : . . . مانع كسانى كه براى او خوردنى و نوشيدنى يا لباس و فرش مىآورند نشو ؛ ولى نگذار كسى كه به او لجاجت و خصومت تلقين مىكند به ملاقات او بيايد .
2 . ولاية الفقيه : امّا دو قسم اوّل ، يعنى آن چه به انگيزهء عقوبت به كار مىرود ، حد باشد يا تعزير جايز است و گاهى واجب است برخى از عقوبتهاى ديگر به آن اضافه شود ؛
هامش
( 1 ) . دعائم الاسلام ، ج 2 ، ص 532 ، ح 1892 .