جبرييل اين آيات را بر زبان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم جارى ساخت :
هل اتى على الانسان حين من الدهر
. . .
لا نريد منكم جزاء و لا شكوراً
. . .
« ثعلبى » روايت كرده است كه « در اين روز غذايى از آسمان فرود آمد كه تا هفت روز از آن مىخوردند . » عدهاى از بزرگان اهل سنت نزول اين سوره در مورد « امير المؤمنين و خانواده او عليهم السّلام را روايت نمودهاند . شيعيان بايد براى سپاسگزارى از خداى متعال با تمام توان در اين روز به عبادت بپردازند . زيرا خداوند در اين روز با اين فضايل بزرگ و نزول اين آيات گرانقدر اهل بيت را گرامى داشت . و آنان را بگونهاى به ما معرفى نمود كه جاى هيچ شك و شبههاى باقى نمانده و بدين وسيله دين ما را كامل و نعمتهاى خود را بر ما تمام كرد . خداى را شكر آنگونه كه خود مىپسندد .
شكرگزارى به درگاه خداوند در اين روز و مانند آن با روزه ، نماز شكر و سجدههاى آن است . ولى مهم ، شناختن قدر نعمت است آنگونه كه بايد . و اين مطلب با انديشه و دانش تحقق مىيابد . و آنگاه كه نعمت را شناخت آن را بزرگ مىداند . و از راههاى بزرگ دانستن نعمت عبادت كردن است .
[ روز بيست و ششم ، بيست و هشتم و بيست و نهم ]
روايت شده است : « در هر كدام از روزهاى بيست و ششم ، بيست و هشتم و بيست و نهم يكى از دشمنان اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نابوده شده