قُلْ لَا أَجِدُ فِي مَا أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّمًا عَلَى طَاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَمًا مَسْفُوحًا أَوْ لَحْمَ خِنْزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقًا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 145 )
بگو : در ميان آنچه بر من وحى شده است چيزى را كه خوردن آن حرام باشد نمىيابم ، جز مردار يا خون ريخته يا گوشت خوك كه پليد است يا حيواني كه در كشتنش مرتكب نافرمانى شوند وجز با گفتن نام اللَّه ذبحش كنند . اگر كسى ناچار به خوردن گردد هر گاه بىميلى جويد واز حد نگذراند بداند كه خدا آمرزنده ومهربان است . ( 145 )