وَجَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَالْأَنْعَامِ نَصِيبًا فَقَالُوا هَذَا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَهَذَا لِشُرَكَائِنَا فَمَا كَانَ لِشُرَكَائِهِمْ فَلَا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَى شُرَكَائِهِمْ سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ ( 136 )
براي خدا از كشتهها وچارپايانى كه آفريده است نصيبي معين كردند وبه خيال خود گفتند كه اين از آن خداست واين از آن بتان ماست . پس آنچه از آن بتانشان بود به خدا نمىرسيد ، وآنچه از آن خدا بود به بتانشان مىرسيد . به گونهاى بد داورى مىكردند . ( 136 )