مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ( 117 )
من به آنان جز آنچه تو فرمانم داده بودى نگفتم . گفتم كه اللَّه پروردگار مرا وپروردگار خود را بپرستيد . ومن تا در ميانشان بودم نگهبان عقيدتشان بودم وچون مرا ميرانيدى تو خود نگهبان عقيدتشان گشتى . وتو بر هر چيزى آگاهى . ( 117 )