يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آَخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُمَا مِنْ بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَمِنَ الْآَثِمِينَ ( 106 )
اى كساني كه ايمان آوردهايد ، چون مرگتان فرا رسد به هنگام وصيت دو عادل را از ميان خودتان به شهادت گيريد ، يا از غير خودتان ، هر گاه كه در سفر بوديد ومرگتان فرارسيد . اگر از آن دو در شك بوديد نگاهشان داريد تا بعد از نماز ، آن گاه به خدا سوگند خورند كه اين شهادت را به هيچ قيمتي دگرگون نكنيم هر چند به سود خويشاوندمان باشد وآن را كتمان نكنيم ، اگر جز اين باشد از گناهكارانيم . ( 106 )