فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَى أَنْ تُصِيبَنَا دَائِرَةٌ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلَى مَا أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ ( 52 )
آنهايى را كه در دل مرضى دارند مىبينى كه به صحبتشان مىشتابند ، مىگويند : مىترسيم كه به ما آسيبى رسد . اما باشد كه خدا فتحى پديد آرد يا كارى كند ، آن گاه از آنچه در دل نهان داشته بودند پشيمان شوند . ( 52 )