لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاةِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا ( 114 )
در بسيارى از نجواهايشان فايدهاى نيست ، مگر در سخن آنان كه به صدقهدادن يا نيكى كردن ويا آشتىجويى فرمان مىدهند . وآن كس را كه براي خشنودى خداى چنين كند مزد بزرگى خواهيم داد . ( 114 )