وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلَّا خَطَأً وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ إِلَّا أَنْ يَصَّدَّقُوا فَإِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَإِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ وَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ( 92 )
هيچ مؤمني را نرسد كه مؤمن ديگر را جز به خطا بكشد . وهر كس كه مؤمني را به خطا بكشد بايد كه بندهاى مؤمن را آزاد كند وخونبهايش را به خانوادهاش تسليم كند ، مگر آنكه خونبها را ببخشند . واگر مقتول ، مؤمن واز قومي است كه دشمن شماست فقط بنده مؤمني را آزاد كند واگر از قومي است كه با شما پيمان بستهاند ، خونبها به خانوادهاش پرداخت شود وبنده مؤمني را آزاد كند وهر كس كه بندهاى نيابد براي توبه دو ماه پى در پى روزه بگيرد . وخدا دانا وحكيم است . ( 92 )