وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 9 )
وكساني كه پيش از آمدن مهاجران در ديار خود بودهاند وايمان آوردهاند ، آنهايى را كه به سويشان مهاجرت كردهاند دوست مىدارند . واز آنچه مهاجران را داده مىشود در دل احساس حسد نمىكنند ، وديگران را بر خويش ترجيح مىدهند هر چند خود نيازمند باشند . وآنان كه از بخل خويش در أمان مانده باشند رستگارانند . ( 9 )