أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوَى ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَيَتَنَاجَوْنَ بِالْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَمَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَإِذَا جَاءُوكَ حَيَّوْكَ بِمَا لَمْ يُحَيِّكَ بِهِ اللَّهُ وَيَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ لَوْلَا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِمَا نَقُولُ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمَصِيرُ ( 8 )
آيا آنها را كه از نجوا منع شده بودند نديدى كه كارى را كه از آن منع شده بودند از سر گرفتند وباز هم براي گناه ودشمنى ونافرمانى از پيامبر با هم نجوا مىكنند ؟ وچون نزد تو مىآيند ، به گونه‌اى تو را سلام مىگويند كه خدا تو را بدان گونه سلام نگفته است ، ودر دل مىگويند : چرا خدا ما را بدانچه مىگوييم عذاب نمىكند ؟ جهنم برايشان كافى است . بدان داخل مىشوند ، واين بد سرانجامى است . ( 8 )