سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًا بَلْ كَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا ( 11 )
از اعراب باديه نشين ، آنان كه از جنگ تخلف كردهاند به تو خواهند گفت : دارايى وكسان ما ، ما را از جنگ باز داشتند پس براي ما آمرزش بخواه . به زبان چيزى مىگويند كه در دلشان نيست . بگو : اگر خدا برايتان زيانى بخواهد يا سودى بخواهد ، چه كسى مىتواند در برابر خدا آن را ديگرگون كند ؟ بلكه اوست كه به كارهايتان آگاه است . ( 11 )