وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ إِحْسَانًا حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا وَحَمْلُهُ وَفِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْرًا حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَإِنِّي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 15 )
آدمي را به نيكى كردن با پدر ومادر خود سفارش كرديم . مادرش بار أو را به دشوارى برداشت وبه دشوارى بر زمين نهاد . ومدت حمل تا از شير بازگرفتنش سى ماه است تا چون به سن جوانى رسد وبه چهل سالگى درآيد ، گويد : اى پروردگار من ، به من بياموز تا شكر نعمتي كه بر من وبر پدر ومادرم ارزانى داشتهاى به جاى آرم . كارى شايسته بكنم كه تو از آن خشنود شوى وفرزندان مرا به صلاح آور . من به تو بازگشتم واز تسليمشدگانم . ( 15 )