مَثَلُ مَا يُنْفِقُونَ فِي هَذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 117 )
آنچه اينان در اين جهان انفاق مىكنند ، همانند آن است كه تندبادى سرد بر كشتزار قومي بر خويش ستمكرده بوزد ، وآن كشته را نابود سازد . خدا بر آنها ستم روا نداشت . آنان خود بر خود ستم كردند . ( 117 )