وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَنْدَادًا لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ ( 8 )
چون به آدمي گزندى برسد ، به پروردگارش روى مىآورد وأو را مىخواند . آن گاه چون به أو نعمتي بخشد ، همهء آن دعاها را كه پيش از اين كرده بود از ياد مىبرد وبراي خدا همتايانى قرار مىدهد تا مردم را از طريق أو گمراه كنند . بگو : اندكى از كفرت بهرهمند شو ، كه تو از دوزخيان خواهى بود . ( 8 )