وَلَمَّا وَرَدَ مَاءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأتَيْنِ تَذُودَانِ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا قَالَتَا لَا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعَاءُ وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ ( 23 )
چون به آب مدين رسيد ، گروهى از مردم را ديد كه چارپايان خود را آب مىدهند وپشت سرشان دو زن را ديد كه گوسفندان خود را باز مىرانند . گفت : شما چه مىكنيد ؟ گفتند : ما آب نمىدهيم تا آن گاه كه چوپانان باز گردند ، كه پدر ما پيرى بزرگوار است . ( 23 )