إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آَمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَى أَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولَئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 62 )
مؤمنان كساني هستند كه به خدا وپيامبرش ايمان آوردهاند . وچون با پيامبر در كارى همگانى باشند ، تا از أو رخصت نطلبيدهاند نبايد بروند . آنان كه از تو رخصت مىطلبند ، كساني هستند كه به خدا وپيامبرش ايمان آوردهاند . پس هنگامى كه از تو براي پارهاى از كارهايشان رخصت خواستند ، به هر يك از آنان كه خواهى رخصت بده وبرايشان از خدا آمرزش بخواه ، كه خدا آمرزنده ومهربان است . ( 62 )