وَإِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكَاحِ وَأَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 237 )
اگر برايشان مهرى معين كردهايد وپيش از نزديكى طلاقشان مى گوييد ، نصف آنچه مقرر كردهايد بپردازيد مگر آنكه ايشان خود ، يا كسى كه عقد نكاح به دست اوست ، آن را ببخشد . وبخشيدن شما به پرهيزگارى نزديكتر است . وفضيلت را ميان خود فراموش مكنيد ، كه خدا به كارهايى كه مىكنيد بيناست . ( 237 )