وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآَيَاتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آَذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدَى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذًا أَبَدًا ( 57 )
كيست ستمكارتر از آن كه آيات پروردگارش را برايش بخوانند وأو اعراض كند وكارهايى را كه از پيش مرتكب شده فراموش كند ؟ بر دل ايشان پرده افكنديم تا آيات را درنيابند وگوشهايشان را كر ساختيم كه اگر به راه هدايتشان فراخوانى ، هرگز راه نيابند . ( 57 )