وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ آَمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوا يَصْنَعُونَ ( 112 )
خدا قريهاى را مثَل مىزند كه امن وآرام بود ، روزى مردمش به فراوانى از هر جاى مىرسيد ، اما كفران نعمت خدا كردند وخدا به كيفر اعمالشان به گرسنگى ووحشت مبتلايشان ساخت . ( 112 )