وَلَمَّا فَتَحُوا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَيْهِمْ قَالُوا يَا أَبَانَا مَا نَبْغِي هَذِهِ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا وَنَمِيرُ أَهْلَنَا وَنَحْفَظُ أَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيرٍ ذَلِكَ كَيْلٌ يَسِيرٌ ( 65 )
چون بار خود گشودند ، ديدند كه سرمايهشان را پس دادهاند . گفتند : اى پدر ، در طلب چه هستيم ؟ اين سرمايه ماست كه به ما پس دادهاند . براي كسان خود غله بياوريم وبرادرمان را حفظ كنيم وبار شترى افزون گيريم ، كه آنچه داريم اندك است . ( 65 )