إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ حَتَّى إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنَاهَا حَصِيدًا كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآَيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 24 )
مثَل اين زندگى دنيا مثَل بارانى است كه از آسمان نازل كنيم ، تا بدان هر گونه رستنيها از زمين برويد ، چه آنها كه آدميان مىخورند وچه آنها كه چارپايان مىچرند . چون زمين پيرايهء خويش برگرفت وآراسته شد ومردمش پنداشتند كه خود قادر بر آن همه بودهاند ، فرمان ما شب هنگام يا به روز دررسد وچنان از بيخش بركنيم كه گويى ديروز در آن مكان هيچ چيز نبوده است . آيات را براي مردمى كه مىانديشند اينچنين تفصيل مىدهيم . ( 24 )