وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذَلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 12 )
چون به آدمي گزندى رسد ، چه بر پهلو خفته باشد وچه نشسته يا ايستاده ما را به دعا مىخواند . وچون آن گزند را از أو دور سازيم ، چنان مىگذرد كه گويى ما را براي دفع آن گزندى كه به أو رسيده بود هرگز نخوانده است . اعمال اسرافكاران اينچنين در نظرشان آراسته شده است . ( 12 )