لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيبًا وَسَفَرًا قَاصِدًا لَاتَّبَعُوكَ وَلَكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ وَسَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَوِ اسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنْفُسَهُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ( 42 )
اگر متاعي دستيافتنى بود يا سفري بود نه چندان دراز ، از پى تو مىآمدند ، ولى اكنون كه راه دراز شده است پيمودنش را دشوار مىانگارند . وبه خدا قسم مىخورند كه اگر مىتوانستيم همراه شما بيرون مىآمديم . اينان تن به هلاكت مىسپارند . خدا مىداند كه دروغ مىگويند . ( 42 )