وَهُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذَا أَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنَاهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاءَ فَأَخْرَجْنَا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ كَذَلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتَى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ( 57 )
واوست كه پيشاپيش رحمت خود بادها را به بشارت مىفرستد . چون بادها ابرهاى گرانبار را بردارند ، ما آن را به سرزمينهاى مرده روان سازيم واز آن باران مىفرستيم وبه باران هر گونه ثمرهاى را مىرويانيم . مردگان را نيز اينچنين زنده مىگردانيم شايد پند گيريد . ( 57 )