نوف بكالى ( 1 ) گويد : شبى امير المؤمنين را ديدم كه از بستر برخاست و به ستارگان نگريست و مرا فرمود : اى نوف ، خواب هستى يا بيدار گفتم : يا امير المؤمنين ، بيدارم . و فرمود ( ع ) : اى نوف ، خوشا به حال كسانى كه از دنيا بريده‌اند و به آخرت روى آورده‌اند . اينان مردمانى هستند كه زمين را فرش خود كرده‌اند و خاكش را بستر و آبش را عطر خوشبوى خود . درون خود را به قرآن آراسته‌اند و برون را به دعا . چون مسيح ، دنيا را از خود دور ساخته‌اند . اى نوف ، داود ( ع ) در چنين ساعتى از شب ، برخاست و فرمود : اين ساعتى است كه هيچ بنده اى به درگاه خداوند دست به دعا برندارد ، مگر آنكه ، دعايش مستجاب شود ، مگر عشريّه بگير ( باجگير ) يا كسى كه كارهاى مردم را به حكومت گزارش كند يا شرطه ، يا صاحب عرطبه « طنبور » باشد و يا صاحب كوبه « طبل » . رضى گويد : بعضى گويند عرطبه طبل است و كوبه طنبور