آن گاه خداى تعالى براى زيستن در آسمانهايش و ، معمور ساختن آسمان برين ، خلقى بديع ، يعنى ملايكه را آفريد . و راههاى گشادهء آسمان را از آنان بينباشت . و فضاهاى گشادهء آسمان را به آنان پر نمود . آواز تسبيح آنان در فضاى قدس الهى و آن سوى حجابها و پرده سراهاى مجد و عظمت ، طنين افكند . و فراسوى اين آوازهايى كه گوش را كر مىكنند ، انوارى است كه ديده‌ها را طاقت نگريستن در آنها نيست ، پس خيره در جاى خود بماند كه پاى از حد خود فراتر نهادن نتواند . ملايكه را خداى سبحان به صورتها و اندازه‌هاى گونه گون بيافريد . بالهايى دارند و ، تسبيحگويان ، عظمت و عزّت او را مىستايند . آنان هيچيك از آفريدگان خداى تعالى را به خود نسبت نمىدهند و مدعى چيزى كه تنها خداى تعالى توان آفريدنش را دارد نخواهند بود . « بندگانى بزرگوارند كه در سخن بر او پيشى نگيرند و به فرمان او كار مىكنند . » ( 1 ) آنها را در درجت و منزلتى كه دارند ، امينان وحى خويش گردانيد و ودايع اوامر و