اى خداى من ، اگر با من چنين كنى ، اين لطف و رحمت در حق كسى كردهاى كه خود منكر آن نيست كه مستحق عقوبت توست ، و خويشتن مبرا نمىداند كه سزاوار خشم توست .
اى خداى من ، اگر با من چنين كنى ، اين لطف و رحمت در حق كسى است كه بيمش از تو از آزمنديش در رحمت تو بيش است و نوميدش از رهايى ، استوارتر از اميدش به رهايى است . نه چنان است كه نوميديش ، نوميدى از رحمت تو باشد ، يا اميدش از آن روست كه مىخواهد خود را به رحمت تو بفريبد ، بلكه به سبب قلّت حسنات اوست در برابر كثرت سيّئاتش و ضعف حجت اوست در دادگاه داورى تو . اما تو اى خداى من ، شايستهاى كه صدّيقان به رحمت تو مغرور نشوند و مجرمان از رحمت تو نوميد نگردند ، كه تو آن پروردگار بزرگ هستى كه فضل خود از كسى باز ندارى و در گرفتن حق خود از ديگران سخت نگيرى .
ياد تو از هر چه در ياد آيد ، برتر است و نام تو مقدستر از آن است كه مردمان بر خود نهند . نعمت تو در ميان همهء آفريدگانت پراكنده است .
فلك الحمد على ذلك يا رب العالمين .
الصحيفة السجادية (فارسى) — صفحة 239
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٢٣٩