نيايش بيست و هشتم [ 1 ]
اى خداوند ، من از روى اخلاص ، تنها و تنها تو را برگزيدهام و با همهء وجودم به تو روى آوردهام و از هر كس كه خود نيازمند توست رو بر تافتهام و به هر كس كه از نعمت تواش بىنيازى نيست تمنّايى نكردهام . و بر آنم كه در خواست نيازمندى از نيازمند ديگر سفاهت رأى است و ضلالت عقل .
چه بسا - اى خداوند من - ديدهام كسانى را كه عزّت نه از تو طلبيدهاند و به ذلت افتادهاند و جز از خزانهء فضل تو توانگرى جستهاند و بينوا شدهاند و آهنگ بلندى كردهاند و به پستى گراييدهاند . پس آن دور انديش كه از سر اعتبار نگريسته و چنين كسان را ديده ، در دور انديشى خويش به راه خطا نرفته است و اختيارش به راه صواب رهنمون گشته است .
تويى - اى سرور و مولاى من - كه تنها و تنها پيشگاه توست كه بايد دست طلب به سوى آن دراز كرد ، نه هر كس ديگر كه از او چيزى
هامش
[ 1 ] دعاى آن حضرت است به هنگام زارى به درگاه خداوند عزّ و جلّ .