به ديگران خيلى سخاوتمند ، و نسبت به بذل و بخشش متاع دنيا بخيل و حسود هستند ، اين يا بخاطر عدم اعتقادشان به تأثير آن دعاها است و يا از جهت عدم اطمينان آنها به وجود نعمتهاى اخروى است .
در كتاب مصباح الشريعة آمده است كه سلام آخر نماز به معناى امان است ، يعنى كسى كه امر خدا را اطاعت نموده ، و در برابر سنت پيامبر او خاضع و خاشع بوده براى او از بلاء دنيا امان و از عذاب آخرت برائت است ، و سلام اسمى از اسماء الهى است كه در ميان خلق به وديعت نهاده تا در معاملات و امانات ، و تصديق مصاحبتها و مجالستهائى كه بين آنها هست آن را به كار گيرند و سبب صحت معاشرت آنها گردد ، پس اگر خواستى سلام را در موضع خودش به كار گيرى ، و معنايش را ادا نمائى ، از خدا بترس ، و تقواى الهى را پيشه كن و مواظب باش كه به سلامت دين و قلب و عقلت صدمه اى نزنى و آنها را به ظلمت معاصى آلوده نگردانى ، و اهل و عيالت از ناحيهء تو بسلامت باشند ، و با سوء معاملهء خود سبب آزار و اذيت آنها نگردى ، بعد با دوستانت ، و سپس نسبت به دشمنانت چنين باش ، چرا كه آن كس كه نزديكترين كسان او از او در امان نباشند ، آنكه دور تر است جاى خود دارد و آن كس كه سلام را در جاى خود به كار نگيرد نه سلامى براى او است و نه تسليمى ، و اگر هم آن را بر زبان آورد دروغگو خواهد بود .
مىگويم اى عاقل از اين كلمات حكم سلام نمودن بر مردم را درياب ، آيا اگر به كسى سلام نمودى در حالى كه در دل سلامتى جميع نعمتها يا بعضى از آنها را براى او نمىخواهى آيا اين جز نفاق چيز ديگرى هست ؟ و آيا مىتواند انسان در مقابل چنين سلامى توقع اجر
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 437
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٤٣٧