عربى بودن قرآن
از اين جا به مطلب ديگرى مىرسيم و آن اين است كه قرآن كريم هر چند در اسلوب ادبى عربى است ، ليكن در خصوصيّات كلامى و متد رساندن مطالب متنوّع در جملهاى كوتاه هيچ گونه شباهتى به زبان معمول عرب ندارد هر چند قواعد و متد آن بر خلاف قواعد زبان عرب نيست . و منظور از اين آيهء
بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ
« 1 » « به زبان گوياى عربى » و نظاير آن همين عربى بودن اسلوب كلمات و آيات مىباشد . يعنى قواعد عرب اين خصوصيّات را قبول دارد ، ليكن حتّى فصيحان عرب قدرت عمل به همهء خصوصيّات ممكن ادبى عرب را در يك جمله ندارند .
و البته علّت عربى بودن قرآن نيازى به توضيح ندارد كه اوّلا زبان عرب بهترين يا از بهترين زبانهاى جامع و گويا مىباشد كه گسترش جامعى دارد
هامش
( 1 ) . سورهء شعراء ، آيهء 196 .