به يكديگر راه يابند ) .
43 - يوم برق البصر ، 44 - يوم خسف القمر ، 45 - يوم جمع الشمس و القمر ، ميفرمايد :
« فَإِذا بَرِقَ الْبَصَرُ ، وَ خَسَفَ الْقَمَرُ ، وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ يَقُولُ الْإِنْسانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ »
« 1 » ( زمانى كه چشم از شدت فزع خيره شود و ماه گرفته و خورشيد و ماه با هم مجتمع شوند ، انسان گويد در اين روز راه فرار كجاست ) .
46 - يوم عنت الوجوه ، ميفرمايد :
« وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ »
« 2 » ( و صورتها خوار و خاضع شوند در اين روز در برابر خداى زنده و پاينده ) .
47 - يوم الخشوع ، ميفرمايد :
وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً »
« 3 » ( و آوازها در اين روز نرم و آرام شود و جز صداى خفى نميشنوى ) .
48 - يوم كشف الساق ميفرمايد :
يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلا يَسْتَطِيعُونَ »
« 4 » ( روزى كه ساق پاها ظاهر شود « كنايه از شدت و سختى آن روز است » و خوانده شوند براى سجود و استطاعت نداشته باشند ) .
49 - يوم الاخذ ميفرمايد :
يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ »
« 5 » ( گناهكاران از سيمايشان شناخته شوند و بمويهاى جلو سر و پايها گرفته شوند كنايه از منتهاى مغلوبيت و عدم قدرت آنان است ) .
هامش
( 1 ) سورة القيامة آيه 7 و 8 و 9
( 2 ) سوره طه آيه 110
( 3 ) طه آيه 107
( 4 ) سورة القلم آيه 42
( 5 ) سورة الرحمن آيه 41