غزل 274 [ به دور لاله قدح گير و بىريا مىباش ]
1 به دور لاله قدح گير و بىريا مىباش * به بوى گل نفسى همدم صبا مىباش
2 نگويمت كه همهساله مىپرستى كن * سه ماه مى خور و نه ماه پارسا مىباش
3 چو پير سالك عشقت به مى حواله كند * بنوش و منتظر رحمت خدا مىباش
4 گرت هواست كه چون جم به سرّ غيب رسى * بيا و همدم جام جهاننما مىباش
5 چو غنچه گرچه فروبستگى است كار جهان * تو همچو باد بهارى گرهگشا مىباش
6 وفا مجوى ز كس ور سخن نمىشنوى * به هرزه طالب سيمرغ و كيميا مىباش
7 مريد طاعت بيگانگان مشو حافظ * ولى معاشر رندان پارسا مىباش